تبليغاتX
.
مهر و ... 

درختی را که همیشه تغییر جا بدهند . مانند کسی است که مدام شغل و مسکن خود را عوض میکند و پایدار نخواهد ماند.                                                             فرانکلین


فلک دیدی که با جونم  چها  کرد            غم عالم نصیب جــــون ما کرد

غم عالم همه ریگ بیابــــــــــون            فلک ورچید و  در  دامون ما کرد              فایز


مهر هم کم کم داره از راه میرسه و ما هم مثل سالهای قبل هنوز که هنوزه ساعت های کاریمون معلوم نیست تا الان مهر نیومده دو تا ابلاغ دارم که نمیدونم کدومش درسته جالب اینجاست که دیروز هم میگفتند دومی هم تغییر کرده و یه ابلاغ جدید برات نوشتیم امسال هم مائیم و روستاهای همجوار و موتور و ریاضی و...

امسال علاوه بر ریاضی چند ساعتی کامپیوتر هم بهمون دادند اونم کاردانش . بعضی از دوستانمون هم امسال آپ از راه دور تو برنامه شونه مثل آقا محسن و آقا حمید ؛ آخه دارن میرن . کجایی داداش دیگه تارنگاشت از دیار منار جنبون و شهر پل ها از اصفهان نصف جهان آپ میشه اما خداییش آقا حمید غیر قابل پیش بینیه ، تو اتوبوس تو مینی بوس بالای کوه رو خونه تو بشقاب پرنده هر جا باشه امید آپیدن داریم ازش . ان شاالله هر دوتاشون موفق باشن .

ما هم که داریم باروبندیلمون رو جمع میکنیم داریم میریم ، کجا ؟ خیلی دور نیست یه سه چهار کیلومتر اونطرفتر یعنی بالاتر... بعدن میفهمی !!!. این آخرین پستی بود که از این خونه نوشتم شاید مذایران چند کیلومتر اونطرفتر یه تغییراتی بکنه شاید هم نکنه کی چی میدونه .

|+|
نوشته شده توسط مذهب روستایی در جمعه سی ام شهریور 1386 و ساعت 23:14
بازگشت 

اگر موجی از دریا عقب نشست اطمینان داشته باشید چندی بعد ، دوباره باز خواهد گشت .

                                                                                                                 ژوزف مورفی


 از اين بالا مي آيم خورد و خسته               رسیـــدم بردر دروازه بسته

 در دروازه را وا كـــــــــــــن به فايز               كه يارم يكه و تنها نشسته      فایز


 بعد از چند هفته باز اومدم پس هستم. یه سفر بود دیگه، پیش اومد الان برگشتم و به همه سلام میکنم این ترانه هم که به زبان انگلیسی نوشته شده سروده هنری وون هست از کتاب در قلمرو زرین این کتاب رو یکی از دوستای قدیمم تو این سفر که یه برخورد کوتاه با هم داشتیم بهم هدیه داد دستش درد نکنه:

o how long to travel back

and tread again that ancient track

that I might once move reach that plain,

where first I left my glorious train

from whence th’enlighened spirit sees

that shady city of plam-trees.

 

نمی دانم چقدر باید به عقب بازگردم

تا دگر بار پای برآن جاده ی دیرین و کهن بگذارم

و دگر بار بدان دشت دررسم

که قافله ی شکوهمندم را در آنجا ترک کردم

در آن دشت روح منور

می تواند آن شهر خفته در سایه ی درختان نخل را مشاهده کند.

                                                                                          

|+|
نوشته شده توسط مذهب روستایی در یکشنبه هجدهم شهریور 1386 و ساعت 21:47